O.129 Amandine
De O.129 Amandine is een grote middenslagtreiler (klasse onder de vissersschepen). Het schip ligt nu in Oostende als interactief museumschip in een droogdok aan de vernieuwde Visserskaai. Aan boord kom je alles te weten over de IJslandvaart en de zeevisserij. De Amandine was de laatste Oostendse IJslandvaarder.
Bouw
Bij een kredietaanvraag in 1959 aan de dienst Zeevaart was het advies negatief. De dienst vond dat het schip nooit economisch rendabel zou zijn. Onder druk van o.m. Dries Claeys, een toenmalige Oostendse volksvertegenwoordiger, werd de bouw gestart om nieuwe werkplaatsen te creëren in het Oostendse.
De kiel werd op 16 november 1960 gelegd op een plaatselijke werf. De proefvaart kwam er op 17 maart 1962.
Technische gegevens
- lengte: 36 m
- breedte: 6,7 m
- visruimtecapaciteit: 65 ton of 1.300 bennen (vismanden) van 50 kg
- motor: 510 pk, 6 cilinder, 400 t/min
- navigatietoestellen: radar, Decca (automatische positiebepaling), sonar, autopiloot en kompas
- bemanning: 10. In de praktijk werd er gewoonlijk met 8 man aan boord gevist.
- kostprijs: 8.861.087 BEF
Levensloop van het schip
De Amandine bleek zeer succesvol te zijn. In de zomer beviste ze de gronden rond Zuid-IJsland en in de winter het Kanaal en de Noordzee. Haar schippers waren zeer ervaren maar op 18 juni 1969 verloren ze een bemanningslid toen Renaat Dyserlinck overboord sloeg en verdronk.
Op 21 januari 1982 sleepte de Amandine de O.202 Pelagus, met motorpech, naar een haven in IJsland. Tijdens die actie werden eigen bemanningsleden gekwetst. De schipper van de Amandine besloot voorrang te geven aan zijn eigen mensen en zette de gekwetsten aan land. Toen hij terugkeerde bleek de Pelagus richting kust te zijn gedreven en vastgelopen op de rotsen. Het vaartuig sloeg de volgende dagen volledig stuk tegen de rotsen waarbij 2 vissers en 2 redders omkwamen.
De Amandine liep voor het laatst op 3 april 1995 de haven van Oostende binnen. Daarmee viel ook het doek over de Oostendse IJslandvaart.
Externe link
Museumschip Amandine