Film
Film heeft verschillende betekenissen.
In de eerste plaats is het een dun laagje of velletje.
In de fotografie bestaat een fotografische film uit een doorzichtige drager waarop in gelatine, emulsie genoemd, zilverhalogeniden worden ingebed. De verschillende bestanddelen van de emulsie en in het bijzonder toegevoegde andere stoffen leiden tot een sterke toename van de lichtgevoeligheid van de zilverhalogeniden.
In de cinematografie gaat het over vastgelegde bewegende beelden, vervaardigd door de inwerking van licht op een lichtgevoelige laag op een lange filmstrook, die door de filmcamera rolt tijdens het opnemen. In deze laatste betekenis zijn ook het geluidsspoor en eventuele andere sporen inbegrepen.
De filmindustrie begon met films zonder geluid, de stomme film. Later kwam de geluidsfilm, gevolgd door de kleurenfilm. De meeste films worden in een bioscoop vertoond met behulp van een filmprojector, maar er worden ook veel televisiefilms gemaakt.
Er bestaan verschillende genres. De cinematografie is de filmkunst.
Een film wordt geregisseerd door een filmregisseur, maar ook de filmproducent heeft een stem bij de realisatie van het eindproduct.
Het maken van een film, volgens de klassieke methode:
- Eerst wordt bepaald wat voor soort film men wil maken, meestal heeft men er al ideeën over.
- Deze ideeën worden uitgewerkt, en er wordt een synopsis geschreven. Een synopsis is een samenvatting van de loop van het verhaal.In de Synopsis wordt in enkele zinnen het hoofd-thema
van de film vertelt.
- Daarna wordt dit hoofd-thema uitgewerkt in een uitgebreidere samenvatting. Deze uitgebreidere
samenvatting wordt de (step)outline genoemd. Hier krijg je de context om het hoofd-thema heen. Of
met andere woorden men krijgt een duidelijk beeld, in welke omgeving en in welke tijd het verhaal
zich afspeelt
- Na de voltooiing van de (step)outline komt de treatment. In de treatment beschrijf je, wat
je letterlijk in beeld te zien krijgt.
- Naast de treatment zijn voor het filmscenario ook de volgende zaken van belang:
- de karakterdossiers van de spelers in de film. Hier worden de achtergronden beschreven van de
diverse acteurs en/of actrices in de film
- de uitgeschreven dialogen dan wel monologen
- Al deze facetten samen vormen een filmscenario. Een scenario is een uitgebreide variant van de synopsis waarbij de film in scènes is verdeeld.
- Een scenario wordt verder uitgewerkt in het filmscript (de screenplay). Hierin wordt tot in het kleinste detail vastgelegd wat er moet gebeuren en bijvoorbeeld ook welke geluiden te horen zijn, of welke sfeer de scène moet opwekken. Iedere scène heeft een nummer. (Scène 1, Scène 2, ...)
- De volgende stap is het maken van een storyboard. Een storyboard is een verzameling schetsen en foto's. De afbeeldingen krijgen ook een nummer. Afbeelding 4.3 is de derde afbeelding in de vierde scène. Iedere afbeelding representeert één shot.
- Vanaf nu wordt per shot gewerkt. Men neemt kleine stukjes film op. Vaak neemt men gelijktijdig het geluid op. Als alle shots gefilmd zijn, kan men beginnen met de montage.
- Als men een animatiefilm maakt, wil men eerst een indruk hoe het eruit komt te zien. Men maakt zwart-wit schetsen die als film worden afgespeeld. Hierbij wordt geluid ingesproken, zodat men een indruk krijgt van het uiteindelijke resultaat.
- Als de shot nog niet geschrapt is, worden de tekeningen verbeterd, en eventueel ingekleurd. Ook het geluid wordt opnieuw opgenomen, nu door de mensen voor wie deze taak is gereserveerd. Het komt voor dat ook video-opnames nagesynchroniseerd moeten worden.
- Nu begint de montage. De filmbeelden worden achter elkaar geplakt, en het geluid wordt bij de film gemixt.
- Ten slotte maar in sommige gevallen al veel eerder wordt een moodboard gemaakt. Een moodboard wordt gebruikt als reclamemiddel om de sfeer van de film te proeven. Deze wordt vaak afgebeeld op een poster.
Men hoeft zich niet strikt aan dit lijstje te houden. Om kosten te drukken worden wel eens onderdelen geschrapt. Dit gaat echter ten koste van de kwaliteit van de film.
Zie ook