Rode Kruis
De Rode-Kruisbeweging is een wereldwijde hulpverleningsorganisatie waarvan de werking in 7 fundamentele beginselen (menselijkheid, neutraliteit, onpartijdigheid, onafhankelijkheid, vrijwilligheid, eenheid en universaliteit) gegoten is. Deze beginselen zijn de basis voor alles wat het Rode Kruis doet en worden weerspiegeld in alle acties van Rode-Kruisvrijwilligers.
De Internationale Rode-Kruisbeweging bestaat uit 3 componenten:
Binnen elk land kan één nationale rodekruis- of rodehalvemaanvereniging opgericht worden. Deze vervult humanitaire taken die beantwoorden aan de specifieke behoeften van de bevolking in haar land.
Rode-Kruisembleem
Het Rode Kruis is een embleem dat volgens de Verdragen van Genève bescherming biedt aan humanitaire en medische voertuigen en gebouwen tegen militaire aanvallen. Het werd in 1846 ingevoerd.
De oprichter van het Rode Kruis, Henry Dunant, heeft het symbool afgeleid van de Vlag van Zwitserland waarop een wit kruis op een rode achtergrond, waarvan de kleuren werden verwisseld.
In 1876 werd voor het eerst een Rode Halve Maan gebruikt in de Russisch-Turkse oorlog. De Rode Halve Maan werd later door heel wat andere Islamitische landen overgenomen. In 1929 werd dit als tweede embleem door de Staten in de Verdragen van Genève erkend. In hetzelfde verdrag werd ook de Rode Zon en Leeuw, die door het toenmalige Perzië werd gebruikt, erkend. Er werd eveneens afgesproken geen bijkomende emblemen op te nemen, om de proliferatie van emblemen te voorkomen. Heel wat landen wilden immers hun eigen nationaal symbool als embleem erkend zien. Inmiddels heeft Iran de voorkeur gegeven aan het gebruik van de Rode Halve Maan.
De keuze voor één van de erkende emblemen is één van de voorwaarden waaraan nationale Rode-Kruis- of Rode-Halvemaanverenigingen moeten voldoen om in de internationale Rode-Kruis en Rode-Halvemaanbeweging opgenomen te worden. Een aantal staten kunnen zich niet vinden in de erkende internationale emblemen. Staten die verschillende religieuze bevolkingsgroepen hebben, maken liever geen keuze tussen één van beide emblemen. Dit is bijvoorbeeld het geval voor Eritrea met aanzienlijke islamitische en christelijke bevolkingsgroepen, dat bij voorkeur zowel de halve maan als het kruis gebruikt.
De bestaande emblemen worden niet overal als neutraal opgevat, zo bijvoorbeeld in Irak, waar Rode Kruis-medewerkers wegens een te grote associatie met de coalitietroepen, het symbool van hun gebouw verwijderd hebben.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het Rode Kruissymbool misbruikt en werden duizenden joden vermoord in door de nazi's vervalste Rode-Kruisambulances, met een uitlaat die naar binnen liep.
In Israël gebruikt de hulporganisatie Magen David Adom een rode davidster. Dit symbool is in 1949, direkt na de oprichting van de staat, afgekeurd als een van de officiële symbolen van de Rode Kruisbeweging. Hierdoor kan de hulporganisatie niet toetreden tot de Internationale Rode- Kruis- en Rode-Halvemaanbeweging. Volgens het Amerikaanse Rode Kruis is de "uitsluiting van het MDA van de Rode Kruisbeweging en de Rode Kruisfederatie, die nu uit de 181 nationale organisaties in soevereine naties bestaat, verraad van de Fundamentele Principes van het Rode Kruis." De Amerikaanse Rode Kruisorganisatie voert druk uit op de Internationale Rode Kruisbeweging om deze situatie op te lossen, door het achterhouden van bijdragen.
Na lange onderhandelingsrondes heeft een diplomatieke conferentie op 8 december 2005 besloten om het zogeheten Derde Aanvullende Protocol bij de Conventie van Genève goed te keuren. Dit protocol voert het rode kristal (ook wel de Rode Diamant of Rode Ruit genoemd - in het Engels en het Frans wordt thans de voorkeur aan de benaming "rode kristal" gegeven, daar op die manier de afkorting RC evengoed voor red cross, red crescent en red crystal (of CR voor croix rouge, croissant rouge en cristal rouge) kan staan) in als bijkomend embleem. Net zoals de andere emblemen – het rode kruis en de rode halve maan - is het rode kristal een beschermend en neutraal embleem.
De Rode Kristal voldoet aan de vooropgestelde criteria:
- rood
- eenvoudig aan te brengen
- zichtbaar vanop afstand
- nog niet geclaimd
- geen religieuze of politieke connotatie
De vlag van het Rode Kruis mag niet verward worden met het kruis van St. George, dat de vlag is van Engeland, Barcelona, Freiburg en een aantal andere plaatsen. Het rode kruis van St. George loopt door tot de rand van de vlag, in tegenstelling tot die van het Rode Kruis.
Gebruik van het Rode Kruis
Volgens de Verdragen van Genève mag het Rode-Kruissymbool alleen voor de volgende zaken en personen worden gebruikt:
- faciliteiten voor de verzorging van gewonde en zieke militairen;
- militair medisch personeel en uitrusting;
- militair kapelaan;
- het Internationale Rodekruiscomité, de Internationale Federatie van rodekruis- en rodehalvemaanverenigingen en de verschillende nationale rodekruis- en rodehalvemaanverenigingen, zoals het American Red Cross en het Belgische Rode Kruis.
Erkende emblemen van de Rode Kruis-beweging
Niet erkende emblemen van de Rode Kruis-beweging
Zie ook
Externe links
zh-cn:红十字会