Servië
Servië is een van de samenstellende delen van de federatie
Servië en Montenegro dat sinds
2003 bestaat en een van de vijf opvolgerstaten is van
Joegoslavië. Het vorstendom Servië was tevens een historisch land dat heeft bestaan van 1815 tot 1918.
Servië bestaat uit:
Kosovo functioneert echter in de praktijk als zelfstandige staat.
Het historische Servië (1815-1918)
In 1815 ontstond uit de Tweede Servische Opstand het Vorstendom Servië, een semi-onafhankelijk vorstendom onder leiding van vorst Milos Obrenovic. Obrenovic wist zijn positie erfelijk te maken, en zette de eerste stappen naar onafhankelijkheid. De Obrenovic-dynastie verwierf het recht tot belastingheffing van de sultan in ruil voor een vaste jaarlijke afdracht. Tegen 1830 was Milos Obrenovic hierdoor zo rijk geworden, dat hij bij de sultan in ruil voor leningen (de Turkse schatkist was voortdurend leeg) nieuwe rechten kon verwerven. De hierop volgende periode stond in het teken van strijd tussen de verscheidene machtige families (Obrenovic en Karadjordjevic). Na de Russisch-Turkse Oorlog van 1877 verwierf Servië Nis en Pirot, en na de Balkanoorlogen Macedonië.
Het vorstendom was een traditionele agrarische samenleving, waarvan de economie draaide op de varkensfokkerij. In Belgrado maakten varkens hun laatste stop voor ze de Oostenrijks-Hongaarse slachthuizen ingingen. De vorst roomde deze economie middels zijn recht tot belastingheffing af. De sultan klopte regelmatig op de Servische deur voor alweer een lening. De slimme vorsten bedongen steeds meer rechten als tegenprestatie. In 1903 werd de Servische economie door de Varkensoorlog gedwongen te diversificeren. De samenleving was traditioneel-familiaal. Wanneer een familie door een huwelijk werd uitgebreid, bouwde het jonge paar hun huis aan het familiehuis vast, waardoor families bij elkaar bleven en huizen wel een straat lang waren. Servië kende slechts één echte stad: Belgrado.
Aan het hoofd van de staat stond de vorst (vanaf 1878 koning). Tot 1878 was deze officieel gehoorzaamheid verschuldigd aan de Turkse sultan. In de eerste helft van de 19e eeuw waren er in Zuid-Servië nog Turkse eenheden gelegerd, maar vanaf 1867 waren dezen vertrokken en kon Servië een eigen leger opbouwen. Dit liet aanvankelijk nog te wensen over: opstanden werden onderdrukt, maar het bleek te slecht bewapend en te slecht georganiseerd om buitenlandse vijanden (Turkije, Bulgarije) te verslaan. Pas in de Eerste Balkanoorlog bleek het Servische leger hier sterk genoeg voor. In de loop der tijd voerde het vorstendom ook steeds meer een buitenlands beleid. Hierbij leunde men sterk op Oostenrijk-Hongarije, tot ongenoegen van een groot deel van de bevolking en de Panslavisten. Zij gaven de voorkeur aan een pro-Russische beleid.
Servië was voortdurend een strijdtoneel. Wanneer geen buitenlandse vijand voor handen was, bekampten de Serviërs elkaar. De Obrenovic- en Karadjordjevic-dynastieën betwistten elkaar voortdurend de macht, terwijl boerenopstanden vaak voorkwamen. In 1903 rekende de Karadorde-dynastie definitief af met de Obrenovic-dynastie: de koning en koningin werden door officieren vermoord, in stukken gehakt en het raam uit gesmeten.
In de Eerste Wereldoorlog werd het land bezet door de Centralen, maar in 1919 ging het Koninkrijk Servië met de nieuw gevormde Staat van Slovenen, Kroaten en Serven op in het Koninkrijk van Serven, Kroaten en Slovenen (SHS).