V-1

De Vergeltungswaffe 1 (FZG-76) of Fieseler (Fi 103), beter bekend als V-1 of V1, was de eerste praktische uitwerking van een kruisraket. Het had als bijnaam de buzz-bom. De V1 was een Duits wapen met explosieve lading uit de Tweede Wereldoorlog dat met een straalmotor en soms met behulp van een geleidingssysteem op eigen kracht naar zijn doel vloog. FZG stond voor Flak Ziel Gerät (luchtafweerdoelapparaat), een misleidende naam. De V-1 was het eerste zogenaamde V-wapen.

Het wapen werd ontworpen door Robert Liissser van de Duitse vliegtuigfabriek Fieseler, en stond intern bekend als Fi-103. Het had vliegtuigvleugels en -staartvlakken, en werd voortgestuwd door een Argus AS-014 pulserende straalmotor (een variant van de reeds in 1932 door Paul Schmidt ontworpen straalmotor) die een stuwkracht kon produceren die overeen kwam met 300 kilogram. In technisch opzicht kan de V-1 dus worden beschouwd als een onbemand straalvliegtuig. De V-1 kon een snelheid bereiken van 620 kilometer per uur, en had een bereik van 240 kilometer (later 400 kilometer). De lengte was 7,9 meter en de spanwijdte 5,3 meter. Een V-1 woog 2180 kilogram en had een explosieve lading van 850 kilogram.

De eerste testvlucht vond eind 1941 of begin 1942 plaats vanaf een lanceerbasis op Peenemünde. In juni 1944 hebben ook bemande testvluchten plaats gevonden om de mogelijkheid van zelfmoordmissies te onderzoeken, maar die zijn verder niet in praktijk gebracht. De eerste lancering tegen het Verenigd Koninkrijk was op 13 juni 1944. De meeste lanceringen vonden plaats in Frankrijk en Nederland, niet ver van de kust. De geallieerden voerden vervolgens zware bombardementen uit op de lanceerinstallaties.

In totaal zijn meer dan 30.000 V-1 wapens gefabriceerd, voornamelijk door gevangenen. Na de grote aanval op Peenemünde door de Britse RAF in de nacht van 17 op 18 augustus 1943 werd de productie verplaatst naar Mittelbau-Dora, een reusachtige ondergrondse fabriek onder het Kohnstein-massief bij Nordhausen waar duizenden gevangenen onder onmenselijke omstandigheden moesten werken.

Er zijn ongeveer 10.000 V-1's afgevuurd richting Engeland waarvan. Ongeveer 7000 daarvan bereikten Engeland waarvan 2419 in Londen neerstortte; de rest werd neergeschoten of onderschept. Toen de geallieerden de gebieden hadden bevrijd waarvanuit Engeland werd bestookt, werden de V-1 wapens afgevuurd op de haven van Antwerpen. Er vielen 2448 V1 bommen in Antwerpen.

In augustus 1944 waren de wapens van de geallieerden, onder andere dankzij radartechnieken, zo ver ontwikkeld dat bijna alle V-1 wapens werden neergehaald voordat ze hun doel hadden bereikt. De V-1 werd opgevolgd door de V-2, een raket die na de lancering de motor uitschakelde en vanaf grote hoogte met zeer hoge snelheid in vrije val op zijn doel afvloog.

Als gevolg van de aanvallen met V-1 wapens vielen in Europa ongeveer 6000 doden en 40.000 gewonden, voornamelijk onder de burgerbevolking. De V-1 wapens werden onder alle weersomstandigheden en op willekeurige tijden van de dag gelanceerd, en ze kwamen vaak midden in woonwijken terecht. Hierdoor zaaiden ze veel angst onder de bevolking, met name in Londen, waar men angstig luisterde naar hun karakteristieke brommende geluid dat de V-1 de bijnaam Buzz Bomb opleverde.

Toen de oorlog in Europa was afgelopen, wisten de Amerikanen een aantal V-1's te bemachtigen. Deze wilden ze gebruiken in de strijd op de Stille Oceaan tegen de Japanners. Het aantallen 'gestolen' V-1's dat is ingezet tegen de Japanners is onbekend. Waarschijnlijk hebben de V1's die gevorderd werden door de Amerikanen en misschien ook door de Russen dienst gedaan als proefkonijn voor testlanceringen, net als bij de V2.

De motor van de V-1 liep op normale vliegtuigbenzine.