Volksunie
De
Volksunie is een voormalige
Vlaams-
nationalistische politieke partij.
Geschiedenis
De Volksunie werd opgericht op 14 december 1954 onder impuls van Frans Van der Elst, Walter Couvreur, Herman Wagemans, Rudi van der Paal, Wim Jorissen, Ludo Sels, Frans Baert en René Proost als politieke vleugel van de radicale Vlaamse beweging. De VU was daarmee de opvolger van de Christelijke Vlaamse Volksunie (CVV), die nog deelnam aan de verkiezingen op 11 april 1954. De CVV behaalde toen een verkozene: Herman Wagemans in Antwerpen.
De nieuwe partij recruteert haar aanhang overwegend in kringen van gelovige Vlamingen, de kleine burgerij en in de intellectuele middenklasse. Naast een rechtervleugel, waarin heimwee naar het verleden overheerst, en een sterke centrumgroep doet ook een sociaal progressieve minderheid zich tegen het einde van de jaren 1960 gelden. Regelmatig komt de partij in aanvaring met andere Vlaams-nationalistische verenigingen (o.a. de Vlaamse Militanten Orde), die struikelen over haar federalistische en consequent democratische en parlementaire ingesteldheid.
De VU had het in de beginjaren niet echt makkelijk. Pas in 1965 kon zij met ongeveer 7 procent van de stemmen 12 volksvertegenwoordigers naar Brussel sturen. Naarmate de partij echter succesrijker werd, verbreedde ze haar programma tot andere maatschappelijke thema's. In 1971 bereikte de partij haar historisch hoogtepunt: 11 procent van de stemmen, wat goed was voor 21 volksvertegenwoordigers en 19 senatoren.
Toen de Volksunie in 1978 het Egmontpact goedkeurde en in de regering kwam, scheurde de radicale vleugel zich af om het Vlaams Blok op te richten.
In de jaren '90 probeerde voorzitter Bert Anciaux de partij opnieuw succesvol te maken door het accent te verschuiven van het Vlaams standpunt naar het Links-liberalisme. Hiervoor ging hij een alliantie aan met de pas opgerichte links-liberale vereniging ID'21 onder de naam VU&ID. Dit experiment zorgde niet voor het verhoopte succes en leidde tot spanningen binnen de Volksunie.
Deze spanningen namen toe toen Geert Bourgeois, de voorman van de radicaal Vlaams-nationalistische vleugel binnen de Volksunie, in 2000 door de leden tot voorzitter verkozen werd als tegenkandidaat tegen toenmalig voorzitter Patrik Vankrunkelsven. Tijdens de onderhandelingen over het Lambermont-akkoord, dat de verdere staatshervorming van België moest regelen, kwam het tot een breuk. Het partijbestuur keurde het akkoord goed, maar Bourgeois verwierp het en trad af als voorzitter. Op 13 oktober 2001 viel de partij uit elkaar in drie groepen: "De Toekomst- of Oranjehofgroep", rond Bert Anciaux, "Vlaams-Nationaal" rond Geert Bourgeois, en "Niet splitsen", met o.a. Nelly Maes en Johan Sauwens.
Geen van de drie groepen won het referendum. De groep Vlaams-Nationaal haalde het meeste stemmen onder de Volksunie-leden met 47,18%, en "erfde" de infrastructuur. De financiële middelen werden onder de drie groepen verdeeld.
Kort na het referendum hield de groep "Niet splitsen" (30,18%) op te bestaan. De Toekomstgroep (22,63%) richtte een nieuwe partij op onder de naam SPIRIT en de groep "Vlaams-Nationaal" deed dat onder de naam N-VA.
Boegbeelden
Voorzitters
Andere opmerkelijke figuren
Andere opmerkelijke figuren bij de Volksunie waren Maurits van Haegendoren, Maurits Coppieters, Daniel Deconinck, Antoon Roosens, Lode Claes, Toon Van Overstraeten, Willy Kuypers, Jef Valkeniers, Nelly Maes, Johan Sauwens, Paul Van Grembergen, Hugo Coveliers, André Geens, Bart Somers, Els Van Weert, Annemie Vandecasteele en Geert Lambert. Verschillende kopstukken van het Vlaams Blok (Vlaams Belang), startten hun politieke carrière als tweederangsfiguren bij de Volksunie, zoals Karel Dillen, Gerolf Annemans, Wim Verreycken, Roeland Raes en Frank Vanhecke.
Externe link
- http://www.n-va.be/
- http://www.spirit.be/